Elbette felsefe basit bir şey değildir, keza herkesin derdi de değildir. Peki bu vb. kavramları iftiralara, kötülükleri, zalimlikleri ambalajmaya, halk kitlelerini “Belediyenin itfa memurlarına kuyruk sallayan köpeciklerden, bakıcılarının elini kopartan timsahlardan farkının olmadığı” bir akıl tutulmasına sokmak için kullananlara karşı, engellemek ya da en azından engellenemese de gerçeği seslendirmek, gerçeğin sesi olmak için bir çabada bulunmak çok mu yanlış olur?

Bu ülkenin büyük bir çoğunluğunun, tasavvufu, “müslüm gündüz ve Ali kalkancı” ile özdeşleştirerek zihninde tasarımlar meydana getirip buna göre yorum yapanlardan oluştuğunu söylersek!..

Üstelik bırakın kasabı, manavı, üniversitelerin dahi “düşünmeyen” , şüphelenmeyen, kullandığı kavramın anlamının, öğrendiği bilginin doğruya yakınlığının farkındalığına sahip olmayan, başkaları tarafından kafasının içine tanımlanmış “en doğru” ları tüm kainat, devlet, sosyal hayat, tarih, ekonomi vs. herşeyi açıklamaya çalışırken farkına bile varmadan “zirve” olarak merkezine alıp, onunla çelişmeyecek şekilde fikirler üreten ve bu fikirleri fanatizm derecesinde sahiplenen insanlarla dolu olduğunu söylersek!..

Kavramlarla, sloganlarla, “vahy” etkisi oluşturup, bir nevi samirinin buzağısının manevi şahsını “tanrı” olarak sunan ilizyonistlere karşı
Hz.Musa olmak zor şüphesiz…

Allah (c.c.) nun değerleri; doğru ve yanlış dedikleri ile tanımlayabiliriz kendimizi ancak. Bunun haricindeki her türden tanımlama hem anlamsız hem de kalıcılıktan uzak, kısa sürede sönmeye mahkum ve de netice itibari ile acı verici, helak edicidir.

Ben şuyum, ben buyum, ben şöyle ve böyleyim, ben şöyle olmak istiyorum vs. derken, bu tanımlamanın Allah (c.c.) nun rızasına ve değerlerine uygunluğunu kontrol etmeliyiz, zira O’nun rızasına, değerlerine uymayan, Hak olan içinde bir yere oturmayan/oturamayacak bir tanım/istek/yön, içimize doldurduğumuz bir ateş, geleceğimizde açtığımız bir uçurum olacaktır. Ve kendimizi kandırmak…

Hak olan değerlerle kendimizi tanımlayıp oluşturduğumuzda ise, Hak olan sonsuz olduğu için, sonsuza dek yaşayacağızdır. Şey gibi: cömertliğin ve cömert insanın sonsuza dek yaşamasına izin verilir ancak cimrilik ve cimri insan sürekli var olamaz, var edilmez. Eninde sonunda temizliğe/cezaya tabii tutulurlar. Aynı şey namus-zina, yalan-doğru sözlülük, kibir-tevazu vd. ikilileri için de geçerli.

Selam ile.

Buradan ilk anda aklımıza şu da geliyor; yani eğer “etraf” batıl ile dolu ise, demek ki, “hak” buraya uğramamış, hakça değerlendirilmeler yapılmıyor, hakperestlik mevcut değil!..

Öyle ise, “hak” geldiğinde batıl gidecektir. Demek ki, hak olanı üstün tutmadan, hakkı tutup kaldırmadan, hakperestçe muamelelerde bulunmadan, hakkın sesi olmadan, batılın kaybolup gitmesini beklememek lazım!..